www.sec.edu.pl

 

Zapraszamy na trzydniową pielgrzymkę na Ukrainę.

Większość kościołów polskich została zamieniona na prawosławne cerkwie, jednak od 1990 roku coraz więcej kościołów wraca do prawowitych właścicieli. Zapraszamy do odwiedzenia najbardziej spektakularnych i historycznych miejsc na zachodniej Ukrainie.

Program pielgrzymki:

  • Dzień 1
    • śniadanie przed granicą (opcjonalne)
    • granica (około 2h)
    • Łuck:
    • zwiedzanie starówki
    • obiad
    • Katedra Świetych Apostołów Piotra i Pawła
    • kolacja i nocleg (pokoje 2 osobowe)
  • Dzień 2
    • śniadanie
    • zwiedzanie starówki we Lwowie
    • obiad
    • Bazylika Najświętszej Marii Panny (msza św.)
    • kolacaj i nocleg
  • Dzień 3
    • śniadanie
    • zwiedzanie Cmentarza Orląt Lwowskich
    • grób Świętego biskupa lwowskiego Józefa Bilczewskiego
    • obiad
    • zakupy w hipermarkecie i wyjazd na granicę
    • kolacja przed granicą (opcjonalna)

Cena już od 199 USD zawiera:

  • 2 noclegi w hotelu*** w pokoju 2-osobowym (lub 1 osobowym - dopłata 15 Euro),
  • 2 śniadania, 3 obiady, 2 kolacje,
  • opiekę pilota,
  • bilety wstępów.

Kościół katolicki, który komunistyczne władze ZSRR (CCCR) zamieniły na muzeum ATEIZMU jest dziś świadectwem czasów - znów funkcjonuje jako miejsce modlitwy i zadumy, zaś po Muzeum Ateizmu został tylko niechlubny ślad w historii.

Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łucku (ukr. Кафедральний костел апостолів святих Петра і Павла в Луцьку) - rzymskokatolicka świątynia zbudowana wraz z zabudowaniami klasztornymi dla jezuitów w latach 1616–1640 w Łucku, według projektu Giacoma Briana.

W 1787 roku świątynię ogłoszono katedrą i przebudowano. Diecezja została zlikwidowana w 1948 roku, a kościół przeznaczono na magazyn.

W 1970 roku urządzono w nim Muzeum Ateizmu. Biskupstwo przywrócono w 1991 roku, wtedy także wyremontowano świątynię.

Do zwiedzania turystycznego udostępnione są kilkukondygnacyjne podziemia katedry, mocno zniszczone w czasie przekształcania świątyni na magazyn. (źródło Wiki)



Bazylika archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie (pot. katedra Łacińska)jeden z najstarszych kościołów Lwowa, znajdujący się przy południowo-wschodnim narożniku lwowskiego rynku. Trójnawowy gmach w stylu gotyckim o długości 67 m i szerokości 23 m zbudowany na przełomie XIV i XV w. według planów architekta miejskiego Piotra Stechera. Siedziba lwowskich arcybiskupów obrządku łacińskiego.

 



Budowę świątyni rozpoczęto za czasów króla Kazimierza III Wielkiego w 1370. Prezbiterium zasklepiono w 1404, nawę w 1474. Kościół został poświęcony w 1405 przez biskupa przemyskiego Macieja Janinę – początkowo nie miał rangi katedry, stał się nią dopiero w 1412, kiedy Lwów stał się siedzibą biskupią. Po wielkim pożarze Lwowa w 1527 runęło sklepienie katedry.

1 kwietnia 1656 w tej katedrze, przed cudownym obrazem Matki Boskiej Łaskawej złożył śluby lwowskie król Jan II Kazimierz. W latach 1765–1772 za rządów arcybiskupa Wacława Sierakowskiego dokonano gruntownej restauracji katedry, usuwając wiele starych gotyckich i renesansowych grobowców, epitafiów i ołtarzy, otynkowano ściany i filary gotyckie, nadając świątyni charakter późnobarokowy z domieszką rokoka. Z lat 1771–1775 pochodzą obrazy o tematyce maryjnej pokrywające ściany i sklepienia naw (pędzla Stanisława Stroińskiego). W 1777 jedna z dwóch wież (o wys. 65 m) otrzymała rokokowy hełm. W końcu XIX w. dokonano odnowienia prezbiterium w stylu gotyckim według projektów Juljana Zacharjewicza. U schyłku XIX w. wykonano witraże (w części wg projektu Józefa Mehoffera). Z 1899 roku pochodzą organy wykonane przez Jana Śliwińskiego (trzy lata wcześniej organmistrz ten wykonał też małe organy w prezbiterium). W 1910 katedra otrzymała od papieża Piusa X tytuł Bazyliki mniejszej. W 1917 miedziany dach katedry wykonany z blachy miedzianej zarekwirowali Austriacy, pozostawiając go jedynie na wieży. Po drugiej wojnie światowej z katedry zostali usunięci arcybiskupi lwowscy – powrócili tutaj dopiero w 1991.

W latach 1999–2000 z okazji wizyty papieża Jana Pawła II wnętrze katedry zostało poddane gruntownej restauracji przez polskich i ukraińskich konserwatorów zabytków.

Przeprowadzono wówczas renowację prezbiterium, wielkiego ołtarza, zakrystii oraz kaplicy św. Józefa. Główne wejście do katedry, znajdujące się dawniej w osi ołtarza głównego, zamurowano w 1772r. - w proteście przeciwko aneksji miasta przez Austrię. (źródło Wiki)





Święty Józef Bilczewski (1860 – 1923) – święty Kościoła Katolickiego, arcybiskup lwowski obrządku łacińskiego, profesor teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, rektor Uniwersytetu

Lwowskiego.

Urodził się w Wilamowicach koło Kęt w ubogiej rodzinie stolarzacieśli, a zarazem rolnika – Franciszka Biby i Anny z Fajkiszów. W latach 1868-1872 uczęszczał do szkoły ludowej w Wilamowicach (trzy klasy) i Kętach (czwarta klasa). W latach 1872-1880 był uczniem gimnazjum w Wadowicach, w którym zdał z odznaczeniem maturę. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej. Jednocześnie rozpoczął studia na Wydziale  Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Równolegle uczęszczał też na wykłady na Wydziale Filozoficznym. Obydwa fakultety ukończył z wynikiem celującym. 6 lipca 1884 przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Albina, nominacja biskupia 17 grudnia 1900, Sakra biskupia 20 stycznia 1901.  Po święceniach, w 1895 pełnił posługę kapłańską w Mogile k. Krakowa. W latach 1885-1986 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wiedeńskiego, dokąd został skierowany przez kard. Albina Dunajewskiego,gdzie ciągu dwóch lat uzyskał stopień doktora teologii. W latach 1886-1887 studiował archeologię starochrześcijańską na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie a w 1888 przez jeden semestr teologię dogmatyczną w Instytucie Teologicznym w Paryżu. W lata 1888-1890 po powrocie do kraju pracował przez rok jako wikariusz i katecheta w Kętach, przez następny rok w tym samym charakterze w Krakowie przy kościele św. Piotra i Pawła oraz jako suplent katechety (zastępca etatowego nauczyciela) w Gimnazjum św. Anny. W 1890 na bazie rozprawy pt. Archeologia  chrześcijańska wobec historii Kościoła i dogmatu habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim z dogmatyki fundamentalnej.  W 1891 mianowany został profesorem nadzwyczajnym dogmatyki specjalnej i objął Katedrę Dogmatyki Szczegółowej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1893 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W roku akademickim 1896/1897 był dziekanem Wydziału Teologii, a w 1900 rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza.

Grób biskupa - cm. Janowski

 

Jeszcze za życia mówiono o nim jak o świętym. 2 lipca 1944 wyrażono zgodę na przeprowadzenie procesu beatyfikacyjnego. Pierwsza sesja tego procesu odbyła się w 1952 w rezydencji Arcybiskupiej w Krakowie. Praca tego trybunału trwała 9 lat. W 1962 przesłano akta procesu do Kongregacji Świętych Obrzędow w Rzymie. 17 grudnia 1997 Jan Paweł II podpisał dekret o heroiczności cnot. 26 czerwca 2001 beatyfikowany przez Papieża Jana Pawła II podczas jego wizyty we Lwowie. Kanonizacja Jozefa Bilczewskiego przez papieża Benedykta XVI odbyła się 23 października 2005 w Rzymie. Datę kanonizacji wyznaczył jeszcze Jan Paweł II. Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 23 października, w rocznicę kanonizacji.

 

 



CMENTARZ ORLĄT

 

1 listopada 1918 nad ranem Ukraiński Komitet Wojskowy przy pomocy żołnierzy ukraińskich ze stacjonujących w mieście austriackich pułków (15 i 19) Obrony Krajowej opanował najważniejsze gmachy publiczne we Lwowie, m.in. Namiestnictwo, galicyjski Sejm, Dyrekcję Policji, Ratusz, Pocztę Główną. Wprawdzie Ukraińcy przejęli władzę wojskową od austriackiej komendy wojskowej, a władzę cywilną od namiestnictwa, jednakże nie zdołali opanować całego Lwowa. Już od rana 1 listopada spontanicznie powstały dwa polskie punkty oporu. Polacy stanowiący przeważającą większość mieszkańców (60% Polaków, 30% Żydów, 10% Ukraińców) Lwowa (co przyznawali także Ukraińcy) nie mogli się pogodzić z myślą, że polskie miasto zostanie opanowane przez mniejszość ukraińską. Po pierwszym szoku do walczących placówek zaczęła napływać przede wszystkim młodzież. Żywiołowo i spontanicznie tworzono różne grupy i małe oddziały, które na własną rękę prowadziły walkę partyzancką. Już w pierwszych dniach w zachodniej części miasta tworzono oddziały i pododdziały, dowodzone przez młodszych oficerów i podchorążych, wywodzących się przede wszystkim z Legionów i POW, a także z armii austriackiej.

W walkach o Lwów, (które trwały w samym mieście do 22 listopada 1918, zaś wokół miasta okrążonego przez siły ukraińskie do połowy 1919), ze względu na ich charakter uliczny, bardzo krwawych, zginęło w czasie od 1 do 22 listopada 1918 439 Polaków, w tym 12 kobiet. Z ówczesnych Obrońców Lwowa jeden miał zaledwie 9 lat, siedmiu po 10, a dwóch weteranów z roku 1863 po 75 lat.

W czasie walk o Lwów poległych grzebano na prowizorycznych cmentarzykach w pobliżu poszczególnych punktów oporu, między innymi obok Szkoły Kadetów, szkoły im. H. Sienkiewicza i w ogrodzie Politechniki. Po wygaśnięciu walk polskie władze Lwowa postanowiły ekshumować ciała zabitych i przenieść je na specjalnie wydzielony obszar, przylegający od strony Pohulanki do cmentarza Łyczakowskiego. Sprawą tą zajęło się powołane w 1919, z inicjatywy Marii Ciszkowej - matki jednego z poległych gimnazjalistów - towarzystwo Straż Mogił Polskich Bohaterów. Po zgromadzeniu odpowiednich funduszy rozpisano w 1921 konkurs na mauzoleum obrońców Lwowa, którego laureatem został student Wydziału Architektury Politechniki Lwowskiej Rudolf Indruch - uczestnik walk o Lwów.

Przywrócenie hierarchii Kościoła katolickiego na Ukrainie jest cudem Bożym w naszych oczach – powiedział sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Ukrainy biskup charkowsko-zaporoski Marian Buczek. W rozmowie z KAI przypomniał, że nastąpiło to dokładnie 20 lat temu. Z tej okazji episkopat Ukrainy ogłosił list pasterski, który został w niedzielę odczytany w parafiach. 16 stycznia 1991 roku Ojciec Święty Jan Paweł II wznowił hierarchię rzymskokatolicką, powołując trzech biskupów dla trzech diecezji i uznał oficjalnie kilku biskupów greckokatolickich, mianowanych wcześniej w podziemiu – powiedział hierarcha, który zanim sam został biskupem, a przez wiele lat pełnił funkcję sekretarza pierwszego po wojnie łacińskiego metropolity Lwowa abp. (od 2001 – kardynała) Mariana Jaworskiego. Zdaniem bp. Buczka, od tamtego czasu Kościół katolicki, istniejący w tym kraju w dwóch obrządkach, rozwija się obecnie bardzo dynamicznie. Dzisiaj, w 20 lat po tamtych wydarzeniach, jest tu wiele świątyń i kaplic oraz domów katechetycznych. Działają wydawnictwa i strony internetowe diecezji i zakonów. Odtworzono również liczne ośrodki pielgrzymkowe i sanktuaria, powstały nowe miejsca kultu. „To wszystko powstało w ciągu 20 lat, a więc z historycznego punktu widzenia w krótkim czasie, choć w życiu człowieka jest to jest to znacznie dłuższy okres” – stwierdził rozmówca KAI. Przypomniał, że dziś Kościół katolicki na Ukrainie dzieli się na 7 diecezji i ma 15 biskupów, w tym jednego kardynała. Istnieją trzy seminaria duchowne oraz wyższe instytuty kształcenia katechetów. „Jest dużo powołań kapłańskich i zakonnych, choć ciągle jeszcze za mało w stosunku do naszych potrzeb. Wierni jeszcze garną się do Kościoła” – podkreślił hierarcha. Jednocześnie zaznaczył, że kapłani, siostry zakonne i wszyscy, zaangażowani w życie Kościoła powinni obecnie robić wszystko, aby młodzież pozostała wierna Kościołowi, bo jest jego nadzieją i przyszłością rodzin. – Musimy również troszczyć się o to, aby młode pokolenie zrozumiało, że dziecko jest wartością pozytywną w życiu rodziny – dodał biskup charkowsko-zaporoski. Jego zdaniem to, co się stało na tych ziemiach w ciągu ostatnich 20 lat, jest wielkim cudem Bożym. Od Żytomierza na wschód nie było ani jednego kapłana i kościoła. Ludzie zachowali jednak w sercach wiarę i prosili o kapłanów i świątynie, wychowali dzieci wierzące. „Na przykład na Wschodniej Ukrainie mamy młode i średnie pokolenie, są dzieci, które chętnie garną się do Kościoła. Trzeba dziękować Bogu i myśleć o tym, co się stało a równocześnie robić wszystko, żeby nie zaprzepaścić tego, co nam dała Opatrzność Boża” – podkreślił bp Buczek. Mówiąc o specyfice Kościoła łacińskiego na wschodnich terenach Ukrainy, zwrócił uwagę, że na przykładzie jego diecezji widać powszechność Kościoła katolickiego w tym kraju. W katedrze w Charkowie w każdą niedzielę sprawowane są Msze św. po polsku, rosyjsku, ukraińsku, a w pierwszą niedzielę miesiąca także po wietnamsku. W innych parafiach miasta są Msze św. po angielsku i francusku, i to nie tylko dla młodych Afrykańczyków, studiujących na Wschodniej Ukrainie, ale również dla małżeństw mieszanych, np. afrykańsko-ukraińskich, który tam już mieszkają. „Gdy słyszy się różne języki w Kościele, np. w Odessie, Charkowie czy w Kijowie, to widać powszechność Kościoła katolickiego, który jest dla wszystkich narodów i języków. Doceniają to także władze świeckie, bo widzą, że nie jest to Kościół jednego narodu czy języka, ale jest to Kościół dla wszystkich” – podkreślił bp Marian Buczek. W ramach obchodów 20. rocznicy odnowienia katolickich struktur kościelnych na Ukrainie 16 stycznia o godz. 11.00 w bazylice metropolitalnej we Lwowie zostanie odprawiona dziękczynna Msza św.



wstępne niezobowiązujące zamówienie - po jego otrzymaniu, przedstawimy ofertę dla Państwa!
zamowienie_wstepne_pielgrzymki_3_dniowej[...]
Dokument PDF [109.1 KB]

Piękny Lwów

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny Poleć tę stronę Poleć tę stronę
Copyright © Krim PL, захищений авторським правом
KRIM PL sp. zo.o. Młynarska 2 97-300 Piotrków Tryb. KRS 0000335408